Poniżej przeczytasz rzeczywiste fragmenty manuskryptu. Możesz zobaczyć, jak wygląda praca ze zdaniem, z trudną myślą i z wieczorem po decyzji.
Gdy domysł wraca, użyj prostego zdania dla siebie: „To moja obawa, nie nowa wiadomość od niego”. Potem wróć do czynności, którą wybrałaś. Możesz nadal czuć smutek. Nie trzeba najpierw poczuć spokoju, żeby zrezygnować z nacisku.
Karta pracy 5. Redakcja własnego szkicu
Wypełniony przykład
Szkic: „Skoro nie chcesz przyjechać, to chociaż zadzwoń. Po wszystkim, co robiłam, chyba mi się to należy. Nie chcę naciskać”. Warunki: zwykłe wiadomości są dopuszczone, ale córka nie chce rozliczania odmowy. Intencja: jedno zaproszenie do rozmowy. Presja do usunięcia: zamiana odmowy przyjazdu w obowiązek telefonu; dług; pozorna deklaracja swobody. Tekst po redakcji: „Chętnie porozmawiam, jeśli będziesz miała ochotę. Termin zostawiam Tobie”. Decyzja: jeżeli zaproszenie już zostało wysłane bez odpowiedzi, nie wysyłam kolejnego. Plan po niewysyłaniu: odłożę telefon i zajmę się własnym wieczorem.
Wariant A: „Potrzebuję rozmowy ze mną, nie interwencji u syna. Proszę, nie przekazuj mu moich słów”.
Wariant B: „Dziękuję, że chcesz pomóc. Nie chcę, żebyś dzwoniła do córki w mojej sprawie. Możesz po prostu mnie wysłuchać”.
Przenieś szkic z okna rozmowy do prywatnej notatki. Nie pozostawiaj go pod palcem na przycisku wysłania. Jeśli to potrzebne, zamknij aplikację i połóż telefon poza zasięgiem ręki na czas jednej wybranej czynności: posiłku, prysznica, spaceru albo rozmowy ze wsparciem. Nie musisz udawać, że telefon przestał być ważny. Zmieniasz tylko to, co robisz w tej chwili.